Polen 1993

polen01

polen07polen01polen03polen09polen08polen13polen05polen02polen11polen06

 

 

 

 

Vanaf 1992 was ik voor mijn werk regelmatig in  Polen. Er was niet zo veel te beleven, behalve dan de ontdekking van een verlaten Russische stad. Dat was hun voormalige commandocentrum voor het front in het westen en op dat moment verlaten door de Russen.
Vermeldenswaard is bij deze audio visual de zeer toepasselijke muziek van Tom Habes. De tekst is ingesproken door Andrezj Markowski. Via de fotoclub in Axel ben ik met hem in contact gekomen.

De tekst van de serie is 15 jaar teruggeschreven. De essentie is de onzekerheid van de situatie in Polen. Als ik deze zo nog eens lees komt dat niet genoeg naar voren. Dat is iets wat ik mezelf heb moeten leren.

Januari 1993. Winter…. zo koud is het in mensenheugenis nog niet geweest. -30 graden met een dodende wind rechtstreeks komend uit Siberië. Nog een aandenken aan de Russen, die bij wijze van spreken door het ijs zijn gezakt. Eindelijk is Polen echt onafhankelijk. Toch met de zee bevroren en al die ijsmassa’s, zijn we er niet helemaal gerust op dat de Russen weer terug zullen komen. Zo’n voorgevoel is er nu. Tijd om terug te blikken op het verleden.
Maart 1993 ~ In de bergen is er veel sneeuw gevallen die maar langzaam wegsmelt. De bergen zijn altijd de grens geweest met onze zuiderburen die ons altijd met rust hebben gelaten. Dat is met de Russische grens wel anders, daar hadden we ook bergen gewenst. Meerdere malen in de geschiedenis zijn de grenzen verlegd. Niet echt een rustpunt. Polen is na de laatste wereldoorlog naar het westen opgeschoven. Oost-Polen vroeger is nu van Rusland en de westkant van Polen was voorheen van Duitsland.
April 1993 ~ West-Polen: Een beetje een achtergebleven gebied. Er is weinig in geïnvesteerd. Altijd was er de achtergrondgedachte dat het vroegere Oost-Pruisen mogelijk weer zou worden opgeëist door Duitsland. Wat is dit hier. Een vluchtleidingscentrum? Achter de hoge hekken hebben de Russen een complete stad achtergelaten. Een verlaten stad nu. Alleen nog militaire sterren die niet meer meegenomen konden worden. Het lijkt wel alsof alles het commando “op de plaats rust” heeft gekregen. Een garnizoensplaats waarbij de woonkazernes aangaven dat de Russen dit niet als een tijdelijke bewoning zagen. Alle voorzieningen zijn aanwezig zoals een bakkerij en wasplaatsen. De bakkerij is nu in ruste, deze wasplaats is open en geeft van binnen blijk van grootschalige desertie. Wat is er nu van over, alleen uitgeklede gebouwen en gemengde gevoelens. Het was een echte stad zonder dat we het wisten. Dat beangstigt ons. Men had het toch altijd over onze kameraden? Nu de Russen echt zijn verdwenen en alle waardevolle zaken hebben meegenomen, hopen we dat er het besef is dat ook voor hen deze periode is afgesloten.
Augustus 1993 ~ Einde van een zomer met rusteloos werken aan de toekomst, zonder teveel herinnerd te worden aan het verleden. De huizen zijn prima om in te wonen. De barakken waar eens plaats was voor de Russische tanks? Daar vinden we vast nog wel een bestemming voor. Een rusthuis misschien?
Oktober 1993 ~ De herfst komt eraan, eindelijk tijd om weer eens te genieten van de natuur. Al wandelend is er weer tijd en rust voor bezinning . Rustgevende gedachten wisselen zich af met andere. Wat zal de toekomst brengen? Hoe koud zal het deze winter worden? Blijven de bergen de grens met onze zuiderburen? Wordt ons rust gegund? De eerste sneeuw van de winter is nu al gevallen. Hoe koud zal het deze winter zijn?


Leave a Reply

Your email address will not be published.